Öyle Kalsın!


Öyle kalsın!
Son 28 gündür en çok kullandığımız iki kelime...
Kullandığımız diyorum... 
Çünkü kız kardeşimle bu gün telefonda konuşurken...
Yapılması gereken bir çok şeyin olduğundan bahsedip sonunda hepsi için öyle kalmasına karar verdiğimizden bahsettik...
Sevgili mavii (-cnm iyimisin toparlana bildin mi azda olsa)
diye sormuş.
Cevabı bilmiyorum desem olur mu?
Hala neler olduğunu anlamaya çalışıyorum...
İlk günler de her şey rüya gibiydi...
Sanki olanların hepsini ben yaşamıyordum da uzaktan seyrediyordum...
Şimdiyse kafam hep dolu hiç bir şeyi toparlayamıyorum.
Toparlamakta istemiyorum...
Bu durum hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor.
Biliyorum hayat devam ediyor.
Sanki ben şu anda akıp giden hayatın yanında durup sadece akışına bakıyorum...
O akışa katılmaya çalışıyorum,bir şeylerin ucundan tutup katılmalıyım diyorum...
Ama içimdeki ateş o kadar kuvvetli ki bütün enerjimi tüketiyor...
Kardeşlerimin ve babacığımın da aynı durumu yaşadıklarını biliyorum...
Annem hayatımızın o kadar büyük bir yerini dolduruyormuş ki...
Hani kalabalık bir yolda iki kişi yanyana konuşarak yürürken biri geride kalır;....dönüp bakarsınız...bulana kadar...ne oldu?,nasıl oldu?, nerede kaldı?, şimdi ne olacak? 
Bir sürü duygu düşünce ve cevapsız sorular...
Gideceğiniz yön,yer bellidir,....görmezseniz,...göremezseniz bırakıp gidemezsiniz,...bekleyemezsiniz...,geri dönüp yola devam etmek için aranırsınız...
..............
Biz geri dönüp aranamıyoruz...
bekleyemiyoruz da...
sadece ayakta durmaya çalışıyoruz...
...............
Allah bu acıyı unutturacak başka acılar vermesin ve yar ve yardımcımız olsun....


Resimdeki pastaya gelince merakınızı gidereyim....
Küçük erkek kardeşimin doğum günüydü...Geleceğini son anda öğrenince hadi bir pasta siparişi vereyim dedim...
Hem geç getirdiler hemde açınca gördük ki yolda birkaç takla atmış...
Yeniden telefon açıp durumu bildirdim.
Onlar hemen yenisini gönderelim dediler.
Kardeşim bırak abla öyle kalsın!....hatta servis bile yapma kutudan yeriz dedi...
Durum budur...